Jeppe Schilder

New website, new blog

2010-09-20T16:00:00.000-07:00

From now on this blogspot will not be updated anymore. Visit www.jeppeschilder.com or jeppeschilder.wordpress.com for new stories and photo's.

Dalai lama visits the Netherlands - 2009

2009-06-10T16:30:00.000-07:00

His Holiness the Dalai Lama visited the Netherlands on 4 and 5 June, 2009. He gave Buddhist teachings and a public reading on 4 June in the RAI in Amsterdam.

More information:
Dalai lama Nederland
Tibet Support Group (TSG)
International Campaign for Tibet (ICT)

NOVA College Tour

Prime Minister Balkenende refused to receive him, but at NOVA College Tour the Dalai Lama welcome. Students from across the country came to interview the spiritual leader of Tibet. On special request of the Dalai Lama the capacity of the room was increased. More than 300 students came to ask him their questions. Topics covered: the relationship between China and Tibet, criticism of young people from Tibet to His Holiness' peaceful struggle, and the special relationship of the Dalai Lama with the Royal family in the Netherlands.

Tibetans are eager to meet HH Dalai lama in a private talk for Tibetans only.

Rick Nieman interviews the Dalai Lama

In the interview, Rick Niaman and the Dalai lama discuss the struggle for an autonomous Tibet, the fierce resistance of the Chinese regime and the refusal of Dutch Prime Minister Balkenende to receive him. But there is also the issue of the Dalai Lama's position as one of the few world leaders with an unquestioned moral authority. What is it like to be compared with with great leaders such as Mahatma Gandhi and Nelson Mandela? And what lessons does he have for us in the West, in these difficult economic times? "

Het Festivalgevoel - 2009

2009-05-22T06:03:00.000-07:00

Twee jaar geleden ontstond bij Arne van Terphoven het idee om een boek te schrijven over het festival gevoel. Want dat was er nog niet en het werd toch hoog tijd. Stress, tijdsdruk maar vooral passie: het boek ligt sinds deze week in de winkel en het promotierondje langs de diverse media is begonnen. Voor de festivalganger een must om te hebben. Een document van deze tijdsgeest volgens de Telegraaf het. Dé festivalbijbel zoals MTV presentator Dennis Weening het noemt.

Maar buiten de muziek en de algemene festival sfeer is het gezelschap, de vrienden hetgeen een festival onvergetelijk maakt. Arne’s vrienden met wie hij sinds jaar en dag Rock Werchter bezoekt wilden ook een onvergetelijk festival document maken, een persoonlijke wel te verstaan. Twee weken geleden kwamen een tiental vrienden kwamen bij elkaar op een grasveldje bij stadion Galgenwaard. Een tentje werd opgezet omringt door de nodige festival parafernalia. Een ieder werd op een voor hem of haar karakteristieke pose gefotografeerd met als rode draad ergens op de foto het boek. Dit alles is samengevoegd tot een mooie ingelijst document en werd hem op de boekpresentatie in Tivoli aangeboden.

De uitleg bij de foto’s laat ik voor wat het is. Je bedenkt je eigen festivalgevoel er maar bij.

Arne, van harte!

Boekpresentatie Festivalgevoel - 2009

2009-05-21T08:55:00.000-07:00

De wereld van Pinkpop, Werchter, Pukkelpop en Lowlands

Vlak voor het festivalseizoen in alle hevigheid losbarst verschijnt Het Festivalgevoel – De wereld van Pinkpop, Werchter, Pukkelpop en Lowlands in Nederland en België.

Woensdag 20 mei werd in Tivoli in Utrecht het eerste exemplaar van het boek aangeboden aan Rock Werchterbaas Herman Schueremans.
Met live on stage:

DE JEUGD VAN TEGENWOORDIG

SECRET CINEMA

En vele anderen

Presentatie: DENNIS WEENING

Sinaasappelgevechten op Lowlands, ontmaagd worden op Pinkpop, de nacht aan gort dansen op Pukkelpop, crowdsurfen op Rock Werchter: sinds de jaren zestig genieten honderdduizenden mensen jaar in jaar uit van popfestivals. Van de muziek, de vriendschap, de vrijheid, de magie, van wat later je allerbeste herinneringen blijken te zijn. In Het festivalgevoel slepen Arne van Terphoven en Isabella Rozendaal, beiden doorgewinterde festivalgangers, je mee naar de platgetrapte grasvelden en vangen dat typische festivalgevoel als nooit tevoren in woord en beeld.

Sterke verhalen van meer of minder prominente bezoekers en betrokkenen, foto´s van uitzinnige campingtaferelen, de geschiedenis van het Dixitoilet, veertig jaar line-ups en onthullende kijkjes backstage: alles wat een festival tot een festival maakt in een boek waar de rock-‘n-roll van de pagina´s spat.

Met exclusieve bijdragen van: Pearl Jam, Junkie XL, Leon Verdonschot, Bloc Party, Guy Mortier, Dolf Jansen, Henry Rollins, Chokri Mahassine, Within Temptation, Sander Lantinga, Queens of the Stone Age, Krezip, Giel Beelen, Soulwax, Justice, Herman Schueremans, Jan Smeets, dEUS, Goedele Liekens, Primal Scream, Limp Bizkit, Novastar, Michiel Veenstra, Tiësto, Maxïmo Park, Placebo en vele anderen. Met voorwoorden van Eric Corton en Otto Jan Ham.

Arne van Terphoven (1981) deed voor MTV verslag van de Europese festivals. Hij publiceerde over popmuziek in onder andere Revu, Off The Record en Vice Magazine. Eerder schreef hij Door! Dance in Nederland. Van fotograaf Isabella Rozendaal (1983) verscheen in 2007 On Loving Animals.

www.festivalgevoel.nl

Dennis Weening

Toon Beemsterboer

Jeugd van Tegenwoordig

Jeugd van Tegenwoordig

Jeugd van Tegenwoordig

Jeugd van Tegenwoordig

Arne van terphoven en Dennis Weening

Arne van Terphoven

Herman Schueremans en Arne van Terphoven

Jeugd van Tegenwoordig

Conflict Conference Amsterdam - 2009

2009-05-19T05:14:00.000-07:00

International Conflict Conference, 18 May, 2009

2009: it is now 15 years since the Rwandan genocide, 30 years since the end of the mass killing in Cambodia and 10 years since the ethnic cleansing in Kosovo. For that reason three distinguished guest speakers came together in Amsterdam to discuss the lessons the international community has learned on ways to prevent such human disasters from taking place in, amongst other places, the African Great Lakes region, as well as how to respond to mass atrocities in that region and elsewhere. These individuals have either lived through some of these horrors or have contributed significantly to the rebuilding of the devastated states and nations and helped the affected peoples regain their dignity.

Speakers:
The President of the International Crisis Group:
Mr. Gareth Evans.

The former International President of Doctors Without Borders / Médecins Sans Frontières and receiver of the Nobel Peace Prize on behalf of MSF in 1999: the Canadian Doctor James Orbinski.

Former Force Commander of the United Nations Mission in Sudan (UNMIS):
Lieutenant General Jasbir Lidder.

Chair of the day:
Former UN Secretary-General's Special Representative in Sudan:
Mr. Jan Pronk.

Mr. Gareth Evans has been the Australian Minister for Foreign Affairs for eight years and has helped develop the UN-peace plan for Cambodia. Doctor James Orbinski was Médecins Sans Frontières' Head of Mission in Rwanda during the genocide and represented the organisation during the humanitarian crisis in Kosovo 1999. The Indian General Jasbir Lidder was the militairy head of the UN peacekeeping mission in Sudan from 2006 till 2008.

www.conflictconference.com

Jan de Graaf - chair organising committee

Jan Pronk and Lt-General Jasbir Lidder

Jan Pronk

Gareth Evans

Gareth Evans and Jan Pronk - Q & A

James Orbinski

James Orbinski and Jan Pronk - Q & A

Q & A

Lt-General Jasbir Lidder

Lt-General Jasbir Lidder

Jan Pronk

Jan Pronk

Roeland van de Geer and James Orbinski

Jan Pronk, Lt-General Jasbit Lidder and James Orbinski

Lt-General Jasbit Lidder, Roeland van de Geer, James Orbinski and Jan Pronk

Ambassador Rwanda

New York City - 2009

2009-02-22T12:12:00.000-08:00

Ghetto tourism in Buffalo, New York - 2009

2009-02-18T09:06:00.000-08:00

Clash of the Titans - 2009

2009-01-21T05:20:00.000-08:00

Portrait - 2009

2009-01-12T11:43:00.000-08:00

Winter in the Netherlands - 2009

2009-01-12T07:30:00.000-08:00

Dutch Radioshow "Spijkers met koppen" - 2009

2009-01-10T17:29:00.000-08:00

Exhibition "Onze jongens"

2009-01-10T17:23:00.001-08:00

Exhibition "Onze jongens"
Kunstliefde

Nobelstraat 2a
3512EN Utrecht
http://www.kunstliefde.nl/

The eighteen artists are: Hanneke Breuker, Almir Derviševic, Antonie Eikemans, Ank van Engelen, Isabel Ferrand, Jacolien de Jong, Hugo Kaagman, Jawek Kwakman, Frans Megens, Marjolein Maitimu, Jef Roeselers, Helga Schumann, Andrea Stultiens, Ineke Tesselaar, Joyce Vlaming, Anne Verhoijsen, Arthur de Vries en Carine Weve."

Oxford - 2008

2008-11-05T07:48:00.001-08:00

As a delegate of United Netherlands I went to Oxford to participate in the Oxford International Model United Nations (OxIMUN). A great and succesful weekend. And ofcourse... I brought my camera to shoot some photo's in the little free time I had.

London Stansted

Uit de oude doos - 2008

2008-10-28T05:14:00.000-07:00

Some concert photo's made in the past years revised.

Boot Camp Click

Arts the beatdoctor

Hypnotic Brass Ensemble

Dead Prez

C-mon & Kypski

Uniq & Winne adrenaline tour

Perquisite (Pete Philly &)

MosDef

Jiggy Dje & Jawat

Cotes da Utreg' - 2008

2008-09-28T03:42:00.000-07:00

Utrecht, 27 September 2008. From 15.00 hrs till 23.00 hrs The final party at the beach near Oog in Al, organised by "Sfeerbeheer". A perfect sunny Saturday...

Time to go home - 2008

2008-07-04T05:42:00.000-07:00

Burim: "I wonder why internationals in Kosovo like it here so much.I wonder why they always stay longer than planned. You know, I should check that out once."

Jeppe: "Burim, life in Kosovo is good for internationals. Good restaurants with excellent food, lots of places to go out dancing and drinking. Beautiful nature for hiking, skiing and camping. For internationals all affordable. And the people! Let’s not forget them! Friendly, genuine, grateful and interested. Interested in a non-economical sense. But most of all, it is Pristina that has that bit of magic you can't put your finger on. The magic that gives this city colour...”

After more than 5 months in Macedonia, Serbia, Bosnia-Hercegovina, Montenegro but most of all KOSOVO, it is time to go home.
Tung,

Jeppe Schilder

Urban Pristina - 2008

2008-06-21T05:28:00.000-07:00

NR hiphop crew

In the studio of NR hiphop crew

Lyrical Son

Urban FM studio

NR crew

Lyrical Son - Mu ba estrad

The Serb enclave of Gračanica - 2008

2008-06-21T05:17:00.000-07:00

Swedish KFOR guarding the Serbian Orthodox Monastery of Gračanica

The Serbian Orthodox Monastery of Gračanica

Street scenerey Gračanica. Cars using different license plates.

Kosovo constitution in force: the ceremony - 2008

2008-06-16T07:26:00.000-07:00

Pristina, 15 June 2008
Solemn Ceremony in occasion of coming into force of the constitution of the Republic Kosovo.

Mrs M. Struijf, head of the Dutch embassy office in Pristina

The Kosovar anthem played

Pieter Feith

Pieter Feith

Vice-prime-minster Hajredin Kuqi en Pieter Feith

Prime-minister Hashim Thaçi

Prime-minister Hashim Thaçi and president Fatmir Sejdiu

president Fatmir Sejdiu

Prime-minister Hashim Thaçi

President of the Assembly Jakup Krasniqi

Heavy rain in Pristina - 2008

2008-06-09T06:24:00.000-07:00

Pristina, 7 June 2008

Prizren - 2008

2008-06-09T06:22:00.001-07:00

Men outside the mosque

Kosovo Polje - 2008

2008-06-09T06:10:00.000-07:00

Memorial of the infamous battle between the Serbs and the Ottoman Empire in 1389, outside of Pristina. The Serbs lost the battle, but the Ottoman Empire lost a third of its manpower. Today it still is of great importance for the Serbs.

Suicide attempt Mitrovica - 2008

2008-06-02T06:35:00.000-07:00

Mitrovica, 31 May 2008. In the early evening of Saturday 31 May, an Albanian inhabitant of the city of Mitrovica climbed to the top floor of a building in construction. Standing on the balcony he started shouting to the crowd that gathered on the streets. It was clear that the young man, who was around 30 years old, was planning to jump down to commit suicide. On the street opposite of the scene, families who went for a walk with there children were astonished. Some teenagers were excited, laughing and shouting to one another. Others stopped and captured the event with their mobile phones.

The police arrived in less than a minute at the scene. Not spotted by the 'jumper' they went into the building where they overpowered him. One witness said: "When he would have jumped, that would have been the worst day of my life. I never hope to see something like that!"Soon after rumours spreaded the man was menatlly ill. Many people in Kosovo suffer from war traumas as a result from the war in the end of the 1990s. Poor economic conditions and a lack of social care makes these people a vulnerable group.

Serbian Elections in Mitrovica North - 2008

2008-05-11T10:25:00.000-07:00

Mitrovica North, 11 May 2008

Europe Day Kosovo - 2008

2008-05-11T08:00:00.000-07:00

Pristina, 9 May 2008

Jakup Krasniqi (President of the Assembly of Kosovo), Fatmir Sejdiu (President Kosovo) and Hajredin Kuqi (Deputy Prime Minister of Kosovo)

Jakup Krasniqi (President of the Assembly of Kosovo), Fatmir Sejdiu (President Kosovo), Hajredin Kuqi (Deputy Prime Minister of Kosovo) and Joachim Ruecker (SRSG, UNMIK)

European Anthem

Fatmir Sejdiu (President of Kosovo)

Joachim Rucker (SRSG, UNMIK)

Pieter Feith (ICO, EUSR)

Jakup Krasniqi (President of the Assembly of Kosovo)

Enver Hasani (Rector Univeristy of Pristina)

Bosnia & Hercegovina: Mostar - 2008

2008-05-11T07:24:00.000-07:00

Bosnia & Hercegovina: Potocari Memorial and Cemetery- 2008

2008-05-11T07:19:00.001-07:00

Bosnia & Hercegovina: Potocari Dutchbat base - 2008

2008-05-11T07:09:00.000-07:00

Bosnia & Hercegovina: Srebrenica - 2008

2008-05-11T07:02:00.000-07:00

Serb teenagers celebrating Labour Day with a barbeque, beer and cigarettes

Bosnia & Hercegovina: Sarajevo Tunnel Museum - 2008

2008-05-11T06:58:00.000-07:00

During the Siege of Sarajevo during Bosnian War between 1992 and 1995, the Sarajevo Tunnel was constructed by the besieged citizens of Sarajevo in order to link the city of Sarajevo, which was entirely cut-off by Serbian forces, with the supposedly neutral area at the Sarajevo airport set up by the United Nations. The tunnel linked the Sarajevo neighbourhoods of Dobrinja and Butmir.

Beginning in January 1993, the Sarajevo Tunnel was dug by Bosnian volunteers working in 8-hour shifts. The Sarajevo tunnel was completed in mid-1993, which allowed food and humanitarian aid to come into the city, and people to get out. The tunnel was one of the major ways of bypassing the international arms embargo and providing the city defenders with weaponry. In effect, it is said the tunnel saved Sarajevo, though some scholars argue that in fact humanitarian assistance from the United Nations prolonged the siege.

The tunnel was 1.5 metres in height and width, and ran for approximately 800 metres in length. During the time it was used, it is estimated that 20 million tons of food entered the city, and 1 million people passed in and out of it.

The tunnel was most famously used to transport the former Bosnian president Alija Izetbegović in his wheelchair which was run on the railway of the tunnel. The 20 metres of tunnel that are left today now form part of a museum in Sarajevo, which is open to visitors. (From Wikipedia)

Bosnia & Hercegovina: Sarajevo - Gazi-Husrevbey Mosque - 2008

2008-05-11T06:54:00.000-07:00

Bosnia & Hercegovina: Sarajevo - 2008

2008-05-11T06:42:00.000-07:00

Men playing chess outside Skenderija

No weapons allowed in bars

Serbia: Belgrade - 2008

2008-05-11T06:27:00.000-07:00

Leftover of Nato's bombing campaign in 1999.

One of the destroyed McDonald's in the riots in Belgrade after Kosovo declared itself independent

Leftover of Nato's bombing campaign in 1999.

Be carefull, this is the Balkan… - 2008

2008-04-14T07:39:00.000-07:00

ENGLISH

Voor NEDERLANDS, scroll naar beneden

Skopje, April 14, 2008. Travelling with a backpack has advantages and disadvantages. The advantage of course is that you carry your stuff on your back which suits when you travel much from hotel to hotel by public transport and the necessary kilometres on foot. The disadvantage is that you are an easy target for fraudsters, etc., especially when you have just arrived at an airport or bus station. I threw out my backpack about six years ago symbolically after months of travels through Asia. I was fed up with superficial backpacker scene. Still, I decided to use a backpack again for my round trip for SPARK.

The journey from Pristina to Skopje lasts only an hour or two. Upon arrival in Skopje there is the familiar image of taxi drivers that take you about anywhere you want. This is the same all over the world. Last year when I arrived in Belgrade I took a wrong taxi whose meterspinned faster than the rate of the dollar is falling. Often you can not do anything else than simply pay as they are known in the city, have friends here and in the most important, your belongings in the trunk. After last year I decided that this was not going to happen to me again… I thought.

I step from the bus station in Kosovo. Backpack on the back, sunglasses on, tough look. "Taxi? Taxi! " shouts a skinny man. "Yes, but I would like to go with the meter, and I need a receipt," I say. "Ok ok no problem," he says. I follow him into a parking lot where a dozen at first sight lawful taxis are parked. He speaks with a colleague. The only thing I understand is the word that repeatedly comes back: taximeter. On the roof is indeed a taxi sign with the text "radiotaxi" which in the Balkans often means that they are part of a taxi company and therefore legitimate. I throw my stuff in the trunk and sit down in the front. Not the skinny man sits down behind the steering wheel, but a huge guy instead. No meters, but we are already moving. "You have Macedonian dinar?" he asks. "No, euro, but five euro should be enough right?" I answer and I get a bad feeling. Fuck, I am fucked again! "There is an ATM," he says. Yes, and while I am taking the cash you drive off with my stuff I think. No way and I make an excuse: "Yes, well you know, my ATM card is stolen. I only have euros dude. " He stops at a deserted crossroad. I see no hotel. I get out the car fast and hear the driver already calling "First pay € 43, -!" Damn, I think. I open the trunk just a piece before the guy slams it down. "Seriously dude, give me my bag," I say. "No no, first pay," he answers. There is nobody around me. I start to feel a bit desperate, standing there and trying to bring the price down to the exorbitant amount of € 20, - which he clearly does not like. I am at the point that I prefer to rip his fat Macedonian head of its hull, knowing that I have no chance against this giant. I then try to open the trunk again, but get pushed away roughly. He pops out a little key from his pocket and locks the trunk. I boil of anger and in Dutch I start swearing against him and saying I want my stuff… "NOW!!" Slightly amused, knowing he is the one in power, he says in flawed English: "I am regular taxi driver! € 43, - is normal price. I am regular taxi driver! "With my laptop and camera still in his trunk I get two notes of twenty euros from my wallet and I want to pass him some euro coins. "No no, not coins. Only me notes! "He barks at me. With reluctance, I give him fifty euros. He pulls his wallet and gives me a stack of ten dinar notes. Eighty dinar in total or € 1.30. "Hey dude, that is not enough change!" I say. "That is the exchange rate. Your hotel is around the corner," he answers, and he gets in the car and drives off.

I check in into the hotel and share my frustration with the owner who is also outraged. "They are smart with their fake taxi signs. They dare not to stop here in front of the hotel, because then they know that I will fight them!" He screams. "Well, I wish you were there too to beat him up together. Anyway, it is the way it is, "I answer. I put my bag in the room and decide to go and look for a bar. I am looking for the Irish Pub in Skopje to do a lot of beer and rinse the frustration. I take a turn too early and I come out on the “plaza del torro”. People were dressed in orange. The Dutch tennis team played against Macedonia in the recent days and won. The Dutch supporters celebrate the victory together with the players and staff. The Dutch embassy pays, I hear a waiter say. Not bad, and I decide to stick around for some more free beers.

"Be carefull, this is the Balkans…

NEDERLANDS

Skopje, 14 April 2008. Reizen met een backpack heeft voor- en nadelen. Het voordeel is uiteraard dat je je spullen om je rug kunt dragen wat goed uitkomt als je veel van hotel naar hotel reist met het openbaar vervoer en de nodige kilometers te voet aflegt. Het nadeel is dat je een makkelijk doelwit bent voor oplichters e.d., helemaal als je net ergens aankomt. Zelf heb ik mijn backpack zo’n zes jaar geleden symbolisch weggegooid na maanden van reizen door Azië. Ik was het oppervlakkige backpackerwereldje zat en ging verder met mijn logge, onhandige weekendtas. Toch besloot ik mijn rondtrip voor SPARK per backpack te doen.

De reis van Pristina naar Skopje duurt slechts een uur of twee. Bij aankomst in Skopje heb je het vertrouwde beeld van taxichauffeurs die je overal heen willen brengen. Dat is overal ter wereld het zelfde. Vorig jaar heb ik het in Belgrado met een taxichauffeur aan de stok gehad wiens meter sneller rondging dan de koers van de dollar daalt. Vaak kun je niet anders dan gewoon betalen, want zij zijn bekend in de stad, hebben vriendjes her en der en het meest belangrijke, je spullen in de kofferbak. Na vorig jaar besloot ik dat dit me niet nog een keer gaat gebeuren.

Vol goede moed stap ik het busstation in Kosovo uit. Backpack op de rug, zonnebril op, stoerste look. “Taxi? Taxi!” roept een schlemielig kereltje. “Ja, maar ik wil op de meter en ik heb een bonnetje nodig,” antwoord ik. “Ok ok no problem,” zegt hij. Ik volg hem naar een parkeerplaats waar een tiental op het eerste oog legale taxi’s staan. Hij praat met een collega. Het enige wat ik begrijp is het woord taximeter wat herhaaldelijk terugkomt. Op het dak zit een degelijk taxi bordje met de tekst “radiotaxi” wat er in de Balkan veelal op neerkomt dat ze onderdeel uitmaken van een taxibedrijf. Meestal is het dan wel te vertrouwen. Ik gooi mn spullen in de kofferbak en stap in. Niet het schlemielige kereltje stap achter het stuur, maar een beer van een kerel gaat achter het stuur zitten. Geen meter aanwezig, maar we rijden al. “Heb je Macedonische dinar?” vraagt ie. “Nee, euro’s, maar vijf euro moet genoeg zijn toch?” antwoord ik kortaf en ik voel de bui al hangen. Fuck, ik ben er weer ingetuind! “Je kan daar straks pinnen,” zegt hij. Ja, en dan ben ik aan het pinnen en rij jij straks weg met mn spullen. Mooi niet ‘kereltje’ en ik verzin een smoes: “Ja, weet je, mn pinpas is gestolen. Ik heb alleen euro’s man.” Na met een noodgang door Skopje te hebben gereden stoppen we op een verlaten krusing. Geen hotel te zien. Ik ga snel de auto uit en hoor de chauffeur al roepen “Eerst betalen, €43,-!” Godverdomme denk ik. Op het moment dat ik de kofferbak wil opendoen net een stukje open heb. Met een smak slaat hij de kofferbak weer dicht. “Serieus kerel, geef mn tas,” zeg ik. “Nee nee, eerst betalen,” antwoord hij. Er is niemand in de omgeving te bekennen. Ik begin er een beetje hopeloos bij te staan daar en probeer de prijs omlaag te brengen naar het exorbitante bedrag van €20,- wat hem duidelijk niet bevalt. Ik ben op het punt dat ik het liefst z’n vette Macedonische kop van z’n romp rukken, wetende dat ik geen schijn van kans maak tegenover deze reus. Ik probeer nogmaals de kofferbak open te maken maar word ruw weggeduwd. Er komt een sleuteltje uit zijn zak tevoorschijn en de kofferbak gaat op slot. Ik kook van woede en begin in het Nederlands tegen hem te schelden en te zeggen dat ik mijn spullen wil… “NOW.” Lichtelijk geamuseerd begint zegt hij in gebrekkig Engels: ”I am regular taxi driver! € 43,- is normal price. I am regular taxi driver!” Met mijn laptop en camera nog in zijn kofferbak haal ik twee briefjes van twintig euro uit mn portemonnee en wil ik hem nog een paar losse euro’s overhandigen. “Nee nee, geen munten. Ik wil briefjes!” blaft hij naar me. Met tegenzin geef ik hem vijftig euro. Hij haalt zijn portemonnee tevoorschijn en geeft me een stapeltje briefjes van tien dinar. Tachtig dinar in totaal oftewel € 1,30. “Hey dude, dat is niet genoeg wisselgeld!” roep ik. “Dat is de wisselkoers. Je hotel is hier om de hoek,” antwoord hij en hij stapt in de auto en rijdt weg.

Ik check in in het hotel en uit m’n frustratie bij de eigenaar die ook woedend is. “Ze zijn slim met hun nep taxi bordjes. Ze durven niet hier voor het hotel te stoppen, want dan weten ze dat ik met ze op de vuist ga!” schreeuwt hij roodaanlopend. “Nou, ik had je er graag bij gehad en hem samen met je onder handen willen nemen. Maar goed, het is niet anders,” antwoord ik. Ik dump mn tas op de kamer en besluit maar de kroeg in te duiken. Terwijl ik naarstig op zoek ben naar de Irish Pub in Skopje om me te goed te doen aan een flinke hoeveelheid bier en zo de frustratie weg te spoelen, neem ik een afslag te vroeg en kom ik uit op het “plaza del torro”. Het ziet er oranje van de mensen. Het Nederlandse tennisteam heeft tegen Macedonië gespeeld de afgelopen dagen en gewonnen. De Nederlandse supporters vieren de overwinning samen met de spelers en de staf. De Nederlandse ambassade betaald, hoor ik van een ober. Ik blijf nog maar even hangen.

“Be carefull, this is the Balkans…

Kosovar Police catch a big 'fish'

2008-04-09T07:27:00.000-07:00

Pristina, 9 April 2008. During police raids on several different locations last week, ten people from three different criminal organisations have been arrested. The police confiscated cash money, computers, drugs, forged passports, visa and ID cards as well as stamps and other paraphernalia to forge documents.

Some paraphernalia to forge documents

The police is happy with their catch

Forged passports and ID cards

Adressing the local press

Tragic car accident kills teenager

2008-04-07T14:21:00.000-07:00

Pristina, 7 April 2008. A tragic accident in the afternoon of Sunday 6 April cost 16 year old Kastriot his life and left his friend Durim injured. The boys were walking on the street when a car crashed into them. Durim injuries might have been worse, he got off with a broken arm. The injuries of his friend Katriot were far worse. Internal bleedings and a lack of medical assistance in the hospital lead to his death several hours after the accident. The boys arrived in the hospital at around 3 PM, but it was not until 6 PM that Kastriot went into surgery. The family doesn’t understand why it took that long. “Why were they making photo’s for more than three hours? He should have been gone into surgery earlier!” According to Durim, Kastriot was still conscious after the accident.

What exactly happened yesterday is currently under investigation by the police. The driver of the car is arrested and still in custody.

In his house I meet Durim and his family. While sitting on the edge of his bed with his parents, brother and sister around him he tells his story. He seems and bit dazed, not realizing what had happened the other day.

When we arrive in the neighbourhood of Kastriot, his body carried to the mosque, wrapped in a white sheet and than covered with a green sheet with Islamic prayers. His friends grieve over his loss. They stand with a garland and a picture on which Kastriot is smiling.
The emotional cousin of Kastriot finds his comfort in Allah. “It was the decision of Allah. We can only pray. I don’t think the man in the other car wanted this to happen either. I mean, how can he? He is also a human being,” he said. The father of the boy is still in shock. Telling his story with glassy eyes, looking in the far distance. When telling the story, one family member bursts out in tears, not knowing where to go with his sorrow.

Mother, father and sister of Durim

Sister Durim

Sister and father of Durim

Durim

Kastriot carried to the mosque by his family

Kastriot friends

Ramush Haradinaj: BACK IN KOSOVO - 2008

2008-04-04T09:39:00.000-07:00

Pristina, 4 April 2008. Thousands of people welcomed former prime minister Ramush Haradinaj at Pristina airport, Kosovo today. After being in prison in The Hague for more than three years, 'Ramushi' returned. The crowd was chanting his name, people were pushed over to get a glimp of their hero, who quickly left in a car, guarded by bodyguards and the Airport police.

Thousand of people are waiting with self made posters and photo's of their hero: Ramush Haradinaj

The police needs to keep the people away

Ramush Haradinaj

Ramush Haradinaj

Haradinaj quickly left in a car, guarded by bodyguards and the Airport police.

Ramush Haradinaj: NOT GUILTY - 2008

2008-04-04T05:26:00.000-07:00

Glogjani, 3 April 2008. The International War Crimes Tribunal in The Hague has acquitted former Kosovo Liberation Army (KLA) commander and later prime-minister Ramush Haradinaj. He was found not guilty on war crimes and crimes against humanity, including, murder, rape, torture and persecution. KLA commander Idriz Balaj was also found not guilty, whereas KLA commander Lahi Brahimaj was sentenced to six years of prison for torture.

The public prosecutors of the tribunal demanded prison sentences up to 25 years. But the three kept pleading not guilty and the judge considered there was not enough evidence to convict them.

In his hometown, Glogjani, his family gathered in their living room, that was decorated with the Albanian flag and some pictures of their sons, to watch the verdict live on TV. The family was visible nervous. His father stoical sat in his chair waiting for what was to come, nervously smoking cigarettes, not knowing what to expect. When the judge spoke the words “not guilty” a loud shout of joy filled the room. Family members were congratulating each other and the press plunged the family. Outside the house people were shooting in the air with their pistols and AK-47s. After the verdict, the family moved into the courtyard, where the father of Ramush emotionally spoke to his son on the phone.

In the centre of Glogjani, festivities started soon after Haradinaj was acquitted. Cars were horning, people were shooting in the air and teenagers were dancing, shouting, laughing and celebrating. A van stops in the middle of the street, a man steps out and starts beating the drum which immediately draws the attention of the crowd who join him. People clearly expected that he was found not guilty, since a numerous amount of people were wearing T-shirts with his face on accompanied by the text “welcome home”. The scene reminds to the declaration of independence two months ago. And not only in his hometown Glogjani people celebrated his release, also in the capital Pristina and other places around Kosovo.

The Kosovar newspaper Gazeta Express opened this morning with a catchy headline: JACKPOT, showing a slot machine with the fruit replaced by the new Kosovar flag, the NATO symbol and a photo of Haradinaj. Pointing out how fortunate Kosovo has been recently in the last months: they got their independence, Albania will join the NATO and now finally Haradinaj was found not guilty.

But some are sceptical about the verdict, especially internationals living and working in Kosovo. He was acquitted because of a lack of prove and some witnesses who were supposed to testify against him, died under suspicious circumstances. One died in a car accident, another ones car was riddled with bullets while driving. But to the Kosovar it doesn’t matter: “Ramush, U Kry” meaning Ramush it’s all over.”

When Milosevic dismantled Kosovo’s autonomy in 1989 that was earlier given by Tito in 1974, Albanians in Kosovo were systematically made redundant. The KLA started its armed resistance in the mid-nineties. Ramush Haradinaj set up his own militia to fight the Serbs, the Black Eagles. The tribunal kept this militia, that was part of the KLA, responsible for murdering and chasing away Serbs, Roma and Albanian ‘collaborators’.

After NATO’s bombing campaign in 1999 which, ended the war and drove the Serb authority in Kosovo away, Haradinaj was also involved in the transformation of the KLA into the Kosovo Protection Corps. (KPC). After his retirement from the KPC, Haradinaj started his own political party, the Alliance for the Future of Kosovo (AAK). He was elected as prime minster but had to resign after 96 already, when on 10 March 2005 the War Crimes Tribunal in The Hague charged him for war crimes and crimes against humanity. In his 96 days as prime minister, Haradinaj was credited for his leadership by the international community. The Special Representative of the Secretary General (SRSG) called Haradinaj “a good partner and friend, whose leadership brought Kosovo closer to the realisation of their goals.”

The photoreport can be found here.

Ramush Haradinaj: waiting for the verdict at his home in Glogjani

2008-04-04T01:30:00.000-07:00

Glogjani, 3 April 2008

The family gathered in the living room accompanied by the press to watch the verdict of Ramush Haradinaj live on television.

The parents of Ramush Haradinaj

Not guilty

On the phone with his son Ramush

Celebration in his town Glogjanu: "welcome home Ramush"

Just in case you wondered why these "Tibetan monks" were so violent in Lhasa....

2008-03-30T07:46:00.001-07:00

Canada Free Press[Friday, March 21, 2008 10:20] Brit spies confirm Dalai Lama's report of staged violenceBy Gordon Thomas

London, March 20 - Britain's GCHQ, the government communications agency that electronically monitors half the world from space, has confirmed the claim by the Dalai Lama that agents of the Chinese People's Liberation Army, the PLA, posing as monks, triggered the riots that have left hundreds of Tibetans dead or injured.GCHQ analysts believe the decision was deliberately calculated by the Beijing leadership to provide an excuse to stamp out the simmering unrest in the region, which is already attracting unwelcome world attention in the run-up to the Olympic Games this summer.For weeks there has been growing resentment in Lhasa, Tibet's capital, against minor actions taken by the Chinese authorities.Increasingly, monks have led acts of civil disobedience, demanding the right to perform traditional incense burning rituals. With their demands go cries for the return of the Dalai Lama, the 14th to hold the high spiritual office.Committed to teaching the tenets of his moral authority---peace and compassion---the Dalai Lama was 14 when the PLA invaded Tibet in 1950 and he was forced to flee to India from where he has run a relentless campaign against the harshness of Chinese rule.But critics have objected to his attraction to film stars. Newspaper magnate Rupert Murdoch has called him: "A very political monk in Gucci shoes."Discovering that his supporters inside Tibet and China would become even more active in the months approaching the Olympic Games this summer, British intelligence officers in Beijing learned the ruling regime would seek an excuse to move and crush the present unrest.That fear was publicly expressed by the Dalai Lama. GCHQ's satellites, geo-positioned in space, were tasked to closely monitor the situation.The doughnut-shaped complex, near Cheltenham racecourse, is set in the pleasant Cotswolds in the west of England. Seven thousand employees include the best electronic experts and analysts in the world. Between them they speak more than 150 languages. At their disposal are 10,000 computers, many of which have been specially built for their work.The images they downloaded from the satellites provided confirmation the Chinese used agent provocateurs to start riots, which gave the PLA the excuse to move on Lhasa to kill and wound over the past week.What the Beijing regime had not expected was how the riots would spread, not only across Tibet, but also to Sichuan, Quighai and Gansu provinces, turning a large area of western China into a battle zone.The Dalai Lama has called it "cultural genocide" and has offered to resign as head of the protests against Chinese rule in order to bring peace. The current unrest began on March 10, marking the anniversary of the 1959 Uprising against Chinese rule.However, his followers are not listening to his "message of compassion." Many of them are young, unemployed and dispossessed and reject his philosophy of non-violence, believing the only hope for change is the radical action they are now carrying out.For Beijing, the urgent need to find a solution to the uprising is one of growing embarrassment. In two weeks time, the national celebrations for the Olympic Games start with the traditional torch relay. The torch bearers are scheduled to pass through Tibet. But the torch could find itself being carried by runners past burning buildings and temples.A sign of this urgency is that the Chinese prime minister has now said he is prepared to hold talks with the Dalai Lama. Just before this announcement, Britain's Prime Minister Gordon Brown declared he would meet the Dalai Lama, who is to visit London next month. This is the first time either leader has proposed to meet the Dalai Lama.

Tenzin Wangmo DUNCHU (Ms.)CoordinatorBUREAU DU TIBET (EU Coordnation Office)
Avenue des Arts 24
1000 Brussels
Tel. +32 2 280 49 22
Fax. +32 2 280 29 44

http://www.bluetibet.be/, http://www.tibet.net/

Kosovo's stalemate - 2008

2008-03-24T14:50:00.000-07:00

Pristina, 24 March 2008.

Mitrovica, the northern city of Kosovo, was the scene of a violent encounter last week between Serb protesters on one side and UN police and KFOR troops on the other side. At stake was the court house that was illegally occupied by Serbs. KFOR planned to remove all the occupiers from the court house and arrest them in the early morning of Monday 17 February, exactly four years after the eruption of violence referred to as the March 2004 riots. It resulted in one dead Ukraine police officer and dozens of wounded on both sides. KFOR was furious.

Scene in front of the court in Mitrovica, a day after the riots.

The city of Mitrovica that is divided by the river Ibar, became the symbol for the ethnic conflict and the aftermath between the Kosovar Albanians and the Serbs that had its peak in the brutal war of 1999. Forced separation between the two groups by KFOR in 1999 led that the northern part is inhabited by mainly Serbs and the southern part by Albanians. Only few dare to cross the notorious main bridge. Restored houses on the lower south bank lack windows over viewing the river and the higher North. There was the fear for snipers in the first years after the war. In March 2004 Mitrovica had been the starting point of the riots after the death of three Albanian kids. Rumours soon circulated that Serbs had been responsible for drowning three Albanian children. The violence rapidly spread across the region and Serbs and their property were attacked. In 2006 all eyes were on Mitrovica again after a 15 year old Albanian threw a grenade inside Dolce Vita bar near the bridge.

The main bridge that connects the southern and northern parts of Mitrovica. Click the photo to enlarge.

Ever since the Albanian unilateral declaration of independence, the Serbs in Mitrovica have demonstrated against this in their eyes illegal act. At exactly 12.44 PM, named after UN Security Council resolution 1244, Serbs would gather at the main square in front of the bridge. Besides minor incidents, this has been rather peaceful. The riots from last week therefore came somewhat as a surprise as one KFOR commander says. There is a real possibility there has been a leak.

Where the Serbs say they were provoked by the large amount of military force, Alastair Livingston who is the head of the OSCE mission in Mitrovica sees this different. In an interview with the Dutch radio he says: “The violence was clearly provoked by the Serbs who did not want the court house occupiers to be arrested. They are the ones that started throwing grenades, Molotov cocktails and even a mortar shell! This is what KFOR responded to at one point. Most of the occupiers of the court house had nothing to do with the juridical system. They came from the region and possibly even from Serbia. This can be part of an action plan by the Serb government to deny the unilateral declaration of independence by Kosovo.” Blaming the Serb government directly goes too far he thinks. “I don’t think anybody genuinely knows except the ones who participated,” Livingstone says.

The Albanians responded rather careless to the violent encounter in Mitrovica. “Good news for us!” one even said. Meaning the Albanians show their good side and are not provoked at all. Ethnic violent has been absent so far. In Mitrovica south and Pristina life continued its daily routine. But the incidents in Mitrovica, the resistance by the Serbs in both Kosovo and Serbia to recognize the independence of Kosovo leave a stalemate. With the coming EU mission, the role of UNMIK is currently heavily debated. All options and scenarios are currently explored and it seems the most plausible one is that UNMIK will stay present in the Serb enclaves while the EU takes over the control of the Albanian parts. If this would be the case, Kosovo is one step closer to separation. An option that should be open for negotiation as the Dutch Minister of Foreign Affairs Verhaagen brought up in late 2007, but who got heavily criticised for this. But today even the Serbian Minister of Kosovo, Slobodan Samardžić, presented a plan for a so called “functional” separation. The proposal got published today in Serbian newspapers and says Belgrade will acknowledge the jurisdiction of UNMIK in Kosovo. But in 15% of Kosovo’s territory where the Serbs constitute a majority, they want only Serbs to work in the field of police, justice and customs. The proposal is send to the UN in New York.

When one looks at the demographic statistics of Kosovo, it is arguable whether the Serb enclaves will even exist in say ten or twenty years from now. Where the Albanian population in Kosovo is growing, the Serb population is decreasing. Young people move out of the enclaves to either northern Kosovo or Serbia for work or higher education. The average age of Albanians is somewhere in the twenties, where the average age of the Serbs in Kosovo is estimated much higher. Serb enclaves are at risk of dying out. Although ethnic separation and with that, the dividing of Kosovo is the last thing the international community or the Kosovar government want, it might be the only realistic solution for peaceful coexistence and reconciliation in the future. So far Kosovo’s future remains uncertain.

More photo´s of Mitrovica, demonstrations and Mitrovica the day after.
© 2008 Jeppe Schilder

The Streets of Pristina part 2 - 2008

2008-03-22T15:03:00.000-07:00

Election poster PDK

Pristina University guard

Wall painting by Ms. Fitore Berisha at Pristina University

Mitrovica - 2008

2008-03-20T09:24:00.000-07:00

The white square in the middle is where the main and notorious bridge is located that connects the Southern (Albanian) part of Mitrovica with the Northern (Serbian) part of Mitrovica. The photo is taken from a hill in the Northern part of Mitrovica.

The bridge that connects the Southern (Albanian) part of Mitrovica with the Northern (Serbian) part of Mitrovica.

TheEast bridge

The security zone

Railway station

The 'Piece for Peace' Graffiti art was made as a project of the local peace organisation Community Building Mitrovica (CBM) and artist Rienke Enghardt of Hope Box.

Mitrovica North the day after - 2008

2008-03-18T15:55:00.000-07:00

Mitrovica North, 18 March 2008

The east bridge is guarded by Spanish KFOR

The site in front of the court house in Mitrovica North

The site in front of the court house in Mitrovica North

The site in front of the court house in Mitrovica North

The site in front of the court house in Mitrovica North

KFOR going on patrol in Mitrovica

American soldiers at the pedestrian bridge

Prishtina University Library - 2008

2008-03-16T06:24:00.000-07:00

Night of Fire - 2008

2008-03-13T09:59:00.001-07:00

Skenderai, 7 March 2008
On 7 March 1998 Adem Jashari and his family were killed in a gunfight with Serbian soldiers. Adem Jashari is one of the most famous UÇK fighters and seen as one of Kosovo’s biggest hero’s. During the days before and after independence, his picture was found everywhere accompanied by the text “bac, u kry” (uncle, its all over). Every year there is a memorial near his house and next to the place where the Jeshari family is buried. The scenery has become some sort of tourist attraction. The almost completely destroyed house is preserved by an iron skeleton and a roof of corrugated iron. A tourist attraction, mostly for Albanians.

The weather on this memorial day was bad. Rain was poring down on the people who nevertheless showed up with tens of thousand people. Speeches were held, songs were sung, torches were burning accompanied by a massive firework show. Adem Jeshari is a hero for the Albanians. He sacrificed his whole family.

The General

Shaban Jashari The brother of Adem Jashari

"He's alive!"

Albin Kurti - 2008

2008-03-12T06:57:00.000-07:00

Albin Kurti was one of the student leaders of the historic student protests held in Prishtina on 1st October 1997. In August 1998 Albin kurti was working in the office of the General Political Representative (GPR) of UÇK, Adem Demaçi, where he served as Secretary of the Office. During this time, he was engaged in seeking a political solution for Kosova's crisis. on 27 April 1999 the Serb police arrested him and he was sentenced to 15 years imprisonment but he was released on 7 December 2001. Albin Kurti is against the presence of the international community in Kosovo and he became the leader of the ‘Movement for SELF-DETERMINATION!' called Vetevendosje. A demonstration of Vetvendosje on 10 February 2007 in Pristina turned violent resulting in the death of two protestors. Albin Kurti was arrested and imprisoned for 5 months. After being released fro prison he was put under house arrest for another 5 months. Currently he is a ‘free man’ again and continues his activities within Vetvendosje. The trial is now pending a further decision.

An article about Albin Kurti and his movement Vetvendosje is coming soon.

Lyrical Son - 2008

2008-03-12T06:55:00.001-07:00

Lyrical Son is one of Kosovo's most famous rappers and best known for his hit Albania, a rather nationalistic song accompanied by a nationalistic video.

There has been a war - 2008

2008-03-03T02:47:00.001-08:00

Kosovo, 2 March 2008

A bullet hole in the window is the silent witness of a shooting in Prizren a few days back

UÇK car, taken from Switserland by one UÇK kommandant.

The car is crying.

UÇK Memorial

UÇK Memorial

Adem Jeshari. Freedom fighter for the Albanians; terrorist for the Serbs

Signing the Adem Jeshari guestbook near his destroyed house.

UÇK Headquarters

Farming in Kosovo - 2008

2008-02-29T05:46:00.000-08:00

Kosovo, 28 February 2008
A farm in small village, 2 hour drive south west of Pristina. Some land, 10 cows, chickens and a dog. Hard work, tough people.

DAG

2008-02-28T07:10:00.000-08:00

Publications in the Dutch newspaper DAG.

Photo used to illustrate the daily life in Kosovo in an article that shows the other side of Kosovo: future tourism. The article explains how Kosovo has been a warzone for a long time, but soon will be independent. What kind of country will it be as the 195th country in the world? I participated in a small research for the article on non-war sightseeing and what Kosovo has to offer culturaly.

Photo used to illustrate an article about a charity event for a popschool in Mitrovica, Kosovo.

Serbs demonstrate in Mitrovica North, Kosovo - 2008

2008-02-23T14:21:00.000-08:00

Mitrovica, 23 February 2008
Since the declaration of independence Sunday 17 February 2008, Serbs in Kosovo and Serbia demonstrated against this, in their eyes, illegal act. Monday 18 and Friday 22 February, the demonstrations in North Mitrovica were explosive and somewhat violent.

I went to the demonstration in North Mitrovica. Warned that it could be dangerous, but willing to take the risk, I left Pristina in a UN vehicle of a friend around noon. The road from Pristina to Mitrovica knows many roadblocks these days. KFOR soldiers stand on the side of the road, waving cars to slow down for a quick visual check. When we get closer to Mitrovica, we clearly see the red Albanian flags and pictures of Adem jeshari everywhere, just like in Pristina.

We park the car in the security zone in front of the UN headquarters in Mitrovica South, 100 meters from the main bridge that connects both parts of this divided city. Riot police are all around us. KFOR choppers fly above our heads to secure the situation from the air. Around the corner, out of sight from the Serbian protestors on the other side of the river, stand the extra riot police together with armoured vehicles. Ready for action when necessary, hidden to prevent to be seen as a form of provocation. On the bridge, many UN vehicles are parked. Some KFOR commanders enjoy their hamburgers and seem relaxed. Other KFOR soldiers nervously wait for the things to happen behind the barbed wire of the base. Protests in Mitrovica North against the declaration of the independence of Kosovo have been a daily sight in the last week. Monday it turned into violence, as happened yesterday. Protestors threw bottles, stones and heavy firecrackers to the riot police. They tried to break through their lines of defence to reach Mitrovica South. So far unsuccessful.

As a photographer I am rather nervous. The Dutch photographer Dirk-Jan Visser got beaten up in Belgrade Thursday night near one of the embassies. Yesterday an Albanian cameraman happened the same in Mitrovica North. I took my hat so my blond hair would not raise too much attention and I was prepared to start running at any time. I need to remember: ”Holland did not recognise Kosovo!” … yet. I approach the bridge. A Serb gives a speech. All I understand are the words Serbia and Kosovo. Music plays, emotional music how Kosovo belongs to Serbia. It echoes to the other side, the Albanian side.

As we approach the barbed wired bridge, we spot more photographers and cameramen. The riot police look they are at ease. Some even took their helmets off. Others lean on their stick or shield. There is no uniformity in clothing. The riot police are international, meaning every nationality has it’s own uniform. Two lines of riot police are placed to prevent the Serbs from crossing the bridge. Two Serbs in their twenties approach the riot police, shouting and insulting in English, French and Serbian at them. They laugh. The riot police don’t utter a sound. A young Serb waves proudly with the flag. On the terrace of the Dolce Vita bar, the side of the 2006 grenade attack, an orthodox priest observes the spectacle.

When the demonstration is finished, the protesters slowly return to their homes. Together with some other photographers, we go for lunch. The kebab shop owners welcomes us friendly. We go sit in the back and hear cars passing by, horning loudly and waving the Serbian flag. When we finished our lunch, we all walk back to the bridge together. On the way I see a group of young Serbs watching at me. For sure they were not smiling. I get the feeling that when I would walk alone, I would have to run. Slightly nervous I continue walking back to the bridge, my camera hanging loosely around my neck.

I understand the Serbs and their frustration. I understand the Albanians and their happiness. I understand them both. But there is no middle way. The Serbs lost, the Albanians won. But the battle is far from over. Peace seems further away as ever.

View the photo report here.

© 2008 Jeppe Schilder

Serbs demonstrate in Mitrovica North, Kosovo - 2008

2008-02-23T11:03:00.000-08:00

Read the report of this day here!

My Albanian family - 2008

2008-02-23T09:06:00.000-08:00

Last year I was living in Mitrovica. I rented an apartment with my co-student Milo. The family we rented our apartment from became like my own family. Always a warm welcome, always enough food to join them for dinner at unexpected moments. When I came back to Kosovo this year, the son and his cousin Sphetim picked me up from the aiport. We drove to Mitrovica, and the first days I would stay at their house. I remember Midgit saying: “I have two sons in Holland! Jeppe and Milo!" And it almost feels like that. The son of the family, Fisnik, became a good friend as well. A very intelligent guy that wants to study abroad and needs a scholarship... so if you know where to get one, let me/us know!

Today, after attending the Serb protest in North Mitrovica against the independence of Kosovo, I went to see them again. "Jeppe, you hungry," Midgit asked? "Sure, if you have something that would be nice!" I answered. Within 10 minutes a full meal was prepared. Sadiku family, THANK YOU!

Solana first official to visit Kosovo 2008

2008-02-22T03:26:00.000-08:00

Pristina, 22 February 2008

EU foreign policy chief Javie Solana was the first international to officially visit Kosovo. With heavy security he arrived Tuesday late afternoon. Solana met with president Fatmir Sejdiu, prime minster Hashim Thaci, SRSG Joachim Ruecker and COMKFOR Xavier de Marnhac. Solana called all Kosovars to support and cooperate with the new EU mission. UNMIK will leave Kosovo officially 120 days after the declaration of independence. The EU mission will involve all of the Kosovo territory despite that some communities might not like it. This means also the Serb enclaves that are still (partly) ruled by Belgrade will fall under the EU mission. UNMIK experienced great difficulties involving these Serb enclaves in recent years. The EU strives to work together with the Kosovars in the field of rule of law, police and economic development.

Factory site Prizren - 2008

2008-02-20T07:02:00.000-08:00

Business as usual? Microcredit in Kosovo - 2008

2008-02-20T06:15:00.000-08:00

Pristina, 20 Februari 2008 onwards

The Dutch NGO SPARK funcions as a mediator between the bank and young entrepreneurs. Part of their organisation is the Business Start-up Centre Kosovo (BSC). The best business plans receive a microcredit up to € 7000.- I went to visit some of these companies together with SPARK and made a photo report about their business for SPARKs promotion. Visit the section with more information about the business Start-ups program here.

Petrit and Adem admit that it requires a lot of energy and perseverance to run a business and study at the same time. Both study at the American University and are partners in the marketing company Big Advertising. An example of two very ambitions young men that constantly seek for new opportunities and keep on educating and training themselves to get better.

Global Alliance Network (GAN) offers consultancy and marketing services to private companies and public organizations in Kosovo. Their core business is to provide strategic and technical advice and training to SMEs and larger companies, in order to strengthen their competitiveness and increase efficiency. In October 2007 they established their office in Pristina.

Rrul pak produces cardboard package materials. From fruit boxes and pizza boxes to fancy mobile phone packing. The cardboard is imported from Bulgaria. At Rrul pack it is printed, cut and folded trough a semi-automated process into the final product. At the very moment the company is till in the proces of moving to a new office and factory.

Independence Day Kosovo: The evening - 2008

2008-02-19T04:48:00.000-08:00

Kosovo maakt zich op voor de onafhankelijkheid: de dag voor D-day

2008-02-19T04:09:00.000-08:00

Pristina, 16 februari 2008.

Werd gisteren nog een voorzichtig begin gemaakt met het vieren van de onafhankelijkheid, vandaag leek er bijna geen houden meer aan. De Kosovaarse premier Thaçi bevestigde vandaag dat Kosovo zich zondag onafhankelijk van Servië verklaard. Officieel een schending van het internationale recht, maar inmiddels is door vele landen al toegezegd dat ze een onafhankelijk Kosovo zullen erkennen. Zondag wordt D-Day. De dag zal geheel in het teken staan van de onafhankelijkheid. Tot zes uur in de middag zal er politiek bedreven worden en om zes uur brengen de drie politiek leiders een statement in het bekende Grand Hotel. Enkele concerten staan gepland om de bevolking van een feest te voorzien in de avonduren en rond elf uur zullen de president en minister-president het volk toespreken, waarna er een groots vuurwerk ontstoken zal worden op vier plaatsen in Kosovo. Iedereen heeft ten minste tot donderdag vrijaf gekregen. Dat het een feest zal worden werd gisteren en vandaag wel duidelijk. Maar de angst voor ongeregeldheden is er en moet ook zeker niet onderschat worden. Veel Kosovaren, zowel Serviërs als Albanezen hebben nog wapens in huis. En gezien de traditie om bij feestelijkheden in de lucht te schieten, het zogenaamde “happy shooting” houden velen hun hart vast. Do OSCE waarschuwde er al voor:”What goes up, must come down,” doelende op de afgevuurde kogels. Het lijkt dan ook bijna onvermijdelijk dat er slachtoffers gaan vallen. Wapens, alcohol, feest en politiek is misschien ook niet de beste combinatie. UNMIK personeel is al gewaarschuwd en ook niet toegestaan deel te nemen aan de festiviteiten. Hen wordt geadviseerd vooral binnen te blijven. Het is nog maar de vraag of zij zich daaraan zullen houden, want voor een ieder die aanwezig is in Kosovo is dit een kans om aanwezig te zijn bij en onderdeel te zijn van een stuk geschiedschrijving. Maar er zijn ook de Servische enclaves waar de Serviërs met spanning en angst afwachten op wat gaat komen. Zij kijken niet uit naar de onafhankelijkheid. Je hoort hier van internationals zeer uiteenlopende verhalen. Sommige denken dat het allemaal vreedzaam en rustig zal verlopen. Anderen vrezen voor het worst-case-scenario: een nieuwe Balkan oorlog. Want wanneer Kosovo onafhankelijk wordt, zullen andere gebieden in voormalig Joegoslavië ook een eigen staat kunnen gaan claimen. Gedacht moet worden aan bijvoorbeeld de Servische gebieden in Bosnië. En zo is ook Spanje tegen een onafhankelijkheid, want het kan ook uitgelegd worden als een legitimatie van de strijd van de Basken voor een onafhankelijk Baskenland. Met spanning wordt gekeken naar de stad Mitrovica. De stad ligt in het noorden van Kosovo en is gescheiden door de rivier de Ibar. Ten noorden wonen de Serviërs, ten zuiden de Albanezen. De twee delen worden verbonden door een brug die onder constante bewaking van KFOR soldaten en internationale politie staat. Mitrovica staat erom bekend dat wanneer er iets gaat gebeuren, het hier zal beginnen. Dat was bijvoorbeeld het geval in maart 2004 toen er ongeregeldheden uitbraken die zich snel over heel Kosovo uitbreidden. Het laatste gewelddadige incident dateert uit augustus 2006 toen een 15 jarige Albanese jongen de brug over stak en een granaat in café Dolce Vita worp met vele gewonden en wonderbaarlijk geen enkele dode tot gevolg. Mitrovica is een heet hangijzer omdat het grenst aan Servië. Serviërs hebben minder belang om met de Kosovaarse overheid en UNMIK samen te werken, in tegenstelling tot de andere Servische enclaves die veel geïsoleerder gelegen zijn. Een lichtpuntje is dat Servië heeft aangegeven de onafhankelijkheid niet met geweld tegen te zullen gaan, al zullen ze het zeker niet accepteren. Het beroemde Grand Hotel is het centrum van de internationale media. Naar schatting 2000 journalisten zijn de afgelopen dagen neergestreken in Pristina. Fotografen en cameramannen verdringen zich voor de beste plaatjes. De straten waren minder vol dan gisteren, waarschijnlijk vanwege de ijzige kou: een grauw wolkendek hing boven de stad en de gevoelstemperatuur lag beneden het vriespunt. Tientallen, zo niet honderden uitbundige Kosovaren reden met vlaggen versierde auto´s luid toeterend door de straten van Pristina. Niet alleen de Albanese vlag was te zien, maar ook de Amerikaanse en de Europese vlaggen werden massaal getoond. Telkens weer werd het zelfde rondje gemaakt. Om hun vreugde te uiten aan iedereen die het maar wilde horen, en om de journalisten te bedienen van mooie plaatjes. Uit veel auto´s galmden met veel bas het nummer Albania, van de Kosovaarse rappers Lyrical Son en Etno Engjujt. Een nationalistisch rapnummer dat de Albanese etniciteit verheerlijkt en een Groot Albanië nastreeft. Kinderen liepen met vlaggen luid joelend door de straten. Na een dag als vandaag met zo veel vreugde en voor zover bekend geen incidenten, lijkt het een mooie voorbode te zijn voor morgen. Maar zoals de laatste jaren in Kosovo als is gebleken, je weet nooit wat je morgen te wachten staat. © 2008 Jeppe Schilder

Independence Day Kosovo - 2008

2008-02-17T09:17:00.000-08:00

Kosovo maakt zich op voor de onafhankelijkheid: de dag voor D-day

2008-02-16T11:22:00.000-08:00

Road to independence - 2008

2008-02-15T08:55:00.000-08:00

Pristina, 15 februari 2008.

Het leek er even op dat de onafhankelijkheid vandaag al zou worden uitgeroepen. Een goede bron, die veel contacten heeft binnen de politiek hier, vertelde mij dat deze morgen maar, vroeg of ik dit voor mijzelf wilde houden. Later werd dit bericht ook door andere Albanese contacten gemeld. Maar het bleek niet zo te zijn. Premier Thaci hield een toespraak in het bekende Grand Hotel; Albanezen waren redelijk massaal op straat (Mother Theresa Boulevard) te vinden; de traditionele witte bolhoedjes werden door velen gedragen; Albanese vlaggen wapperden in de wind aan de puien van winkels en overheidsgebouwen, soms met de Amerikaanse en de EU vlag ernaast; op hekwerken van overheidsgebouwen waren allerlei foto's te vinden van wat ik vermoed slachtoffers van de oorlog alsmede bloemen om ze te eren; op een hotel hing een groot doek met daarop de afbeelding van verzetsheld en UCK strijder Adem Jashari met de tekst: "bac, u kry" (vertaling: oom, het is voorbij). Maar het bleek een soort van voorbereidingen op de feestelijkheden te zijn. Ondanks dat ik mensen ernaar vroeg bleef het vaag. Zondag wordt waarschijnlijk toch wel de dag van onafhankelijkheid, ook al zijn de meningen daarover nog steeds verdeeld. Een Servische journalist die al 33 jaar in Pristina woont denk dat het toch allemaal pas in maart zal gebeuren. Maar volgens velen is het zondag officieus en in maart officieel. Aan de andere kant schijnt weer dat volgende week een feestweek wordt en iedereen vrij heeft. Zoals vaker in Kosovo: speculaties alom. Maar zekerheid pas wanneer het daadwerkelijlk gebeurt.

Een oproep om vooral vreedzaam de onafhankelijkheid te vieren van het geliefde Kosovo.

De Albanese vlaggen werden massaal uitgehangen.

Een jongen met een speelgoed pistooltje loopt langs een hekwerk van een ministerie waar allemaal foto's hangen van wat ik vermoed slachtoffers van de oorlog.

Men bezichtigt de foto's van wat ik vermoed slachtoffers van de oorlog aan een hekwerk van een van de ministeries.

De Mother Theresa boulevard in het centrum van Kosovo is het middelpunt van een naar het schijnt politieke rel. Gesponsord door een van de politieke partijen hier, beweerd de oppositie dat de boulevard 3 keer zoveel radio actief is als is toegestaan.

Enkele personen of partijen hebben vanacht de stad volgehangenn met affiches om de internationale gemeenschap te bedanken. Op de achtergrond de geliefde maar inmiddels overleden oud-president Rugova.

Niet iedereen is blij met UNMIK en de toekomstige EU missie die het zal overnemen van UNMIK.

De Pers is massaal aanwezig in Kosovo. Naar schatting 2000 internationale journalisten zijn in Kosovo neergestreken om verslag te doen van de onafhankelijkheid.

Wederom, net iedereen is blij met UNMIK en de toekomstige EU missie die het zal overnemen van UNMIK. "EC Idioten!

Sunny Prizren - 2008

2008-02-14T11:16:00.000-08:00

14 february 2008

Restaurants and bars - 2008

2008-02-14T11:05:00.000-08:00

14 February 2008

The Streets of Pristina - 2008

2008-02-12T11:39:00.000-08:00

Turkse koffie en een ontwijkend UNMIK interview - 2007

2008-02-12T11:35:00.000-08:00

8 maart 2007

Interviews doen met NGO medewerkers en UNMIK/OSCE officials blijkt geen gemakkelijke taak. Toezeggingen worden gedaan, afspraken worden gemaakt en even makkelijk weer verplaatst of helemaal gecancelled en een driedubbele check is dan noodzakelijk. “Ik stuur maandag een mail terug naar aanleiding van je verzoek tot een interview, dan weet ik mijn weekplanning.” Prima, en dan wacht je maandag op een mailtje, de maandag wordt dinsdag en woensdag stuur je zelf maar een mailtje: “Ik begrijp dat je erg druk bent en misschien ben je het vergeten, maar ik zou graag een interview met je doen, liefst deze week nog. Kind regards…” Donderdag komt de reactie en de week erna doe je dan uiteindelijk je interview. Zo ging dat met M., een Serviër die in het noorden van Mitrovica woont en voor een lokale NGO werkzaam is. Ontslagen bij UNICEF wegens vermeend druggebruik. (Hard)druggebruik schijnt hier overigens een groot probleem te zijn maar waar je niet als zodanig mee geconfronteerd wordt op de straten.

Ik zou M. bellen als ik aan de Servische kant van ‘de brug’ stond en dan zou er iemand gestuurd worden om mij op te halen. Iets voor één bel ik en wacht ik op de brug. Een auto stopt en een stel stapt uit. Ze zwaaien in mijn richting. Ik loop op ze af en vraag:”You here to pick someone up?” Ze kijken me niet begrijpend aan en lopen langs me heen. Ze bleken naar iemand anders te zwaaien even verderop. Een Servische politieagent maakt een gebaar met zijn hand dat ik weg moet daar. Ik wijs op mijn horloge en maak een zwaaiend schouder ophalend gebaar waarmee ik duidelijk probeer te maken dat ik op iemand wacht. Hij schreeuwt wat onverstaanbaars terug en komt op me aflopen. Ok ok, ik ben al weg man! Ik steek de straat over en wacht 10 meter verder, leunend tegen een lantaarnpaal op mijn afspraak. De Servische politieagent houdt me in de gaten en lijkt nog niet tevreden te zijn met mijn plek. Wederom maakt hij aanstalten om naar me toe te gaan, maar dat was al niet meer nodig. Een taxi stopt voor mijn neus, een punk-rock uitziende Serviër loopt op me af:”You waiting for someone?” “Yes, I got an appointment with M.” zeg ik terug. “Ok, let’s go!” Ik stap in de taxi, er wordt niet gepraat. Een kilometer verder stappen we uit. Het hek van het internationale gebouw springt met een elektronisch gezoem open en we lopen naar binnen. Onwennig, verwachtend dat ik me ergens als bezoeker moet melden, loop ik achter de punk-rocker aan. We gaan een kantoortje binnen. M. zit achter zijn bureau te werken. Kaal geschoren hoofd en een net wit overhemd met een blauwe stropdas kunnen zijn grote tatoeage in zijn nek niet afdoende verbergen. “Do you want coffee?” vraagt de punk-rocker. “Yes please,“ antwoord ik terug. “We only have Turkish coffee, is that ok?” Voor ik het weet zeg ik: ”No problem, Turkish coffee is fine”. O shit, nee, niet dé Turkse koffie! Dat spul had ik in mijn hotel in Belgrado ook al eens bij het ontbijt gekregen. De drap op de bodem, de sterkte, de penetrante geur ervan… waarom heb ik ja gezegd? WAAROM?! Maar het is te laat, de koffie is al in de maak.

M. moet nog wat afmaken en hoopt dat het niet erg is als ik moet wachten. Nee hoor, ik ben allang blij dat ik er ben en neem het kantoor in mij op. Aan de wand hangen karikaturen van allerlei belangrijke figuren, zowel nationaal als internationaal. Zo is er Milosevic die in een grote ketel boven een vuurtje met een sip gezicht in zijn eigen sop gaar kookt. Ik moet er hard om lachen, de andere aanwezigen kijken me vreemd aan. De koffie is klaar en een te grote mok die tot de rand gevuld is wordt voor mijn neus gezet. Ik kan niet weigeren. Dat zou echt te onbeleefd zijn. Al mijn aandacht gaat naar de koffie. Ik voeg drie grote scheppen suiker toe. Mn ogen zijn gefixeerd op de mok, ik roer wat, drap kleeft aan de zijkanten. “Ok Jeppe, gewoon af laten koelen en zo snel mogelijk zonder na te denken naar binnen werken. Je hebt erger gehad, herinner je je die Yakboterthee in Tibet? Daarmee vergeleken is dit een delicatesse,” houd ik mezelf voor. Na een kwartier heeft M. zijn zaken afgerond en heeft hij tijd voor mij. Het interview begint. Halverwege gaat de telefoon en zakt hij weer af naar zijn bureau. “Sorry, but it’s a busy day. I have to take care of something.” “Ah no problem,” antwoord ik terug. Even later wordt het interview hervat om vervolgens na 10 minuten weer verstoord te worden. Twee dames komen binnen en er begint een verhitte discussie in het Servisch plaats. M. lijkt opgefokt. Het gaat zo 10 minuten door en de verwijten lijken over en weer te gaan. De dames vertrekken weer. M. vraagt of ik de voicerecorder uit wil zeggen. Geen probleem en hij begint te vertellen. Een internationale partner NGO schijnt iets verkloot te hebben met een directeur van een lokale school waardoor de desbetreffende directeur niets meer met ze te maken wil hebben. M. was woedend over deze gang van zaken. Eenmaal uitgeraasd zegt hij dat hij geen tijd meer heeft. Ik bedank hem en zie dat mijn voicerecorder de hele tijd is aan blijven staan…, per ongeluk.

Een andere afspraak had ik deze week met een OSCE official. We zouden gaan lunchen en om iets voor twaalf zat ik in het restaurant te wachten. Een groep Franse KFOR soldaten zit aan het tafeltje naast me te lunchen, ik bestel een flesje water. Om kwart over twaalf is er nog niemand. Ik bel de OSCE official op zijn mobiele telefoon. Na twee keer over te gaan wordt ik telkens weggedrukt. Ik wacht nog even maar besluit om kwart voor één maar af te rekenen en te vertrekken. Nog geen 10 minuten later wordt ik gebeld:”Ja sorry, ik zat in een belangrijke vergadering die uitliep. Heb je nu nog tijd?”vraagt hij. “Nee helaas, ik heb zo een afspraak bij een UNMIK official op kantoor. Kunnen we een andere afspraak maken?” “Dat kan wel, maar ik ben vanaf vanavond tot volgende week donderdag in het buitenland. Volgende week vrijdag zelfde plek, zelfde tijd kan wel.” Een diepe zucht…”Volgende week vrijdag is prima. Ik stuur je nog een mail om het te bevestigen,” antwoord ik.

Na een snelle lunch begeef ik mij naar het Mitrovica Municipality Office. Ik meld me bij de poort en zeg dat ik een afspraak heb met M.A., een UNMIK official. Ik volg de man de trappen op, de gangen door. Op sommige deuren in het zwaar verwaarloosde gebouw hangen briefjes wat te doen in geval van een bomaanslag. Ik lach in mezelf en denk: ”Ik ben benieuwd of je het verschil merkt als er een bomaanslag wordt gepleegd in dit gebouw.” We gaan een kamer binnen en een Russisch uitziende man vertelt mij in gebrekkig Engels dat M.A. nog even bezig is en me zo kan ontvangen. 10 minuten later wordt ik het kantoor binnen geleid. Ik ga zitten en stel me kort voor. “I am a bit in a hurry, so if you can start asking your questions right away…” Tijdsdruk, ik word zenuwachtig en heb de moeite de meest simpele Engelse woorden te vinden, maar antwoord: “No problem, can I record this conversation?” “No you cannot. You can make notes though, but UNMIK officials are by policy not allowed to give any interviews.” Shit aantekeningen maken terwijl we praten. Luisteren en anticiperen op de antwoorden en schrijven tegelijk, ik ben een man hoor. Vrouwen kunnen misschien twee dingen tegelijk doen, mannen zijn daar een stuk slechter in. Ik maak er maar het beste van. “First of all, can you tell me your full name, age and function?” Wederom een afkeurend antwoord. “It is not necessary for you to know my function. This interview never took place.” Goed, ik begin met mijn vragen. Eerst maar wat standaard zaken waar ik niet een eerlijk maar een standaard antwoord op verwacht. Naarmate het interview vordert probeer ik wat suggestievere en lichtelijk provocerende vragen te stellen. Proberen hem (eerlijke?) antwoorden te ontlokken. Antwoorden buiten het standaard verhaal wat ook op de website te lezen valt. “Is the UNMIK mission crippeled from the beginning because of the position Russia took? M.A. is duidelijk niet gelukkig meer met mijn aanwezigheid: “No comment; can’t answer that; that is not my field of practice; sorry that’s too political sensitive to answer.” Na ruim een half uur bedank ik hem voor zijn tijd. “Hij wil echter nog wat toevoegen: ”Like I said before, this interview never took place. You are free to interpretate my answers as you wish. But please don’t mention my name. By the way, who gave you my name in the beginning…?”

Deprimerend Pristina - 2007

2008-02-12T11:33:00.000-08:00

4 maart 2007

Half vier ´s nachts. Ik kan de slaap maar niet vatten. Om 8 uur gaat de wekker al, nog maximaal 4 uurtjes rust, ik wil me absoluut niet verslapen. Half slapend, half wakker kijk ik later nog eens op de klok. Is het al tijd? Het is half zeven. Ik denk bij mezelf: “Shit, heb ik überhaupt wel geslapen tot nu toe?” Ik weet het echt niet. Om vijf voor acht kijk ik nog een keer op de klok. Hmm, nog 5 minuutjes voor de wekker gaat. Ik blijf wel wakker denk ik bij mezelf en zet hem alvast uit. Gruwelijk namelijk om die telefoonwekker te horen afgaan en een brakke vrouwenstem onder irriterend gepiep en getril te horen zeggen:”Het is tijd om op te staan. Het is acht uur.. en.. nul… minuten.” Ik val in slaap om vervolgens om half negen door het gebonk van Milo op de deur met een luide schrik wakker te worden. “Kut, toch nog verslapen! Hoe is het mogelijk!” De hele nacht lig ik te woelen, kan ik niet slapen of slaap ik half en als ik dan wakker moet worden verslaap ik me alsnog! Ik haast me naar de douche om me te wassen. Poets m’n tanden en giet langzaam een beetje heet water in het filter van koffiezet apparaat, hij is namelijk stuk dus aanzetten en wachten tot het klaar is zit er niet meer bij. Op een nuchtere maag en met grote, versnelde passen spoeden we ons naar het busstation, 10 minuten lopen, om de bus te halen naar Pristina. Het is koud en grijs. Her en der zie je mensen rond een op straat aangestoken vuurtje zich verwarmen. Beelden van kleine communistische dorpjes in Laos en Tibet komen naar boven. We komen een Franse KFOR patrouille tegen, mitrailleurs met de loop naar beneden wijzend. “Bonjour,” klinkt het uit enkele monden. Ik bonjour her en der nog wat terug, Milo zegt niks. We naderen het busstation. “Shit, hij rijdt al weg!” zeg ik tegen Milo. We beginnen te rennen en de bus stopt. Hehe, eindelijk zitten we. Het is koud in de bus. Ik houd mijn jas aan. De bus rijdt verder en maakt een rondje door Pristina. Blijkt vlak voor ons appartement ook een opstap halte te zijn. Pfff, wat een begin van de dag. Ik probeer nog wat te slapen, maar de koffie op mn nuchtere maag doet me niet goed. Mn maag kramt ineen. Na een uurtje zijn we in Pristina aangekomen waar we op Kate wachten die ons met haar company landcruiser komt ophalen. We rijden naar het centrum en parkeren de auto in een oude ijshal die grotendeels verwoest is in de oorlog. Het is er donker, de muren zijn betongrijs, sommige zijn kapot. Vele ramen zijn gesneuveld en de parkeerplaats wordt omgeven door de lege tribunes. Eens genoten mensen hier van sport en ander spektakel…

Na een stevig ontbijt, ik begin me beter te voelen, beginnen we onze ontdekkingstocht door Pristina. Het is zondag, en dat betekent dat de winkels gesloten zijn. De over het algemeen lege straten, gesloten winkels en het koude grijze weer geven de stad een deprimerend karakter. We begeven ons naar de markt. De helft van de kraampjes staan leeg, weinig mensen lachen. In een hoekje verscholen zit een oude man tussen wat rommelig opgehangen leren jassen. Zijn ogen zijn nat en rood, zijn gezicht verweerd, een sigaret hangt achteloos in zijn mond en hij spuugt constant. Hij neemt niet meer de moeite om het voor zich uit te spugen, nee, kleine kwakjes druipen langzaam vanuit zijn mond naar beneden. Sommige halen de grond, andere blijven op zijn kleren hangen. Ik wijs op mijn camera om duidelijk te maken dat ik een foto van hem wil nemen. Het kan hem niet schelen en ik schiet er een paar. Hij pakt een van de leren jassen en uit beleefdheid trek ik hem aan. “Staat je helemaal niet slecht! Hij past precies en is zelfs een beetje alternatief!” zeggen Kate en Milo. Hmmm, hij is wel vies en vettig, maar ik kan hem laten schoonmaken natuurlijk. Ik wil hem wel kopen. “How much?” en ik maak een ‘money gebaar’ met mijn handen. Geen reactie. Ik pak een pen en een stukje papier en schrijf € 20,- op. Geen reactie. € 30,- dan? Weer geen reactie. Ik overhandig hem de pen en het papiertje om hem zijn prijs te laten opschrijven, maar hij weet zich duidelijk geen raad met de pen en het papier. We laten het hier maar bij en vervolgen onze tocht door de stad.

Een half afgebouwde Servisch Orthodoxe kerk wordt overwoekerd met onkruid. Hij zal nooit meer afgebouwd worden en het viel me nog mee dat hij niet al compleet gesloopt was. Op de achtergrond zien de we de bibliotheek. “Mijn god, welke architect heeft dat ontworpen en meer, wat voor drugs gebruikte hij toen?” Het was echt ontzettend lelijk. Vierkante blokken in verschillende soorten en maten met mislukte stalen roosters als een soort van muren vormen een geheel. Op het dak van elk blok staat een grijs rond koepeltje dat vroeger ongetwijfeld wit moest zijn geweest. Later lazen we dat deze ronde koepeltjes symbolisch de ronde, typisch Albanese hoedjes moeten voorstellen. Maar het is wel een supermoderne bibliotheek. Want wat blijkt… de bibliotheek bevat wel drie liften. Ongelooflijk, niet? Voor de ingang staat een ‘artistiek’ fonteintje, opgetrokken uit iets wat een mengelmoes tussen modder en stenen lijkt. Verderop op de `Bill Clinton Boulevard´ hangt aan een gebouw een groot billboard met daarop het lachende gezicht van de voormalig en hier zeer geliefde president. Na nog een hapje gegeten te hebben vertrekken Milo en ik weer richting het busstation. “Een deprimerende stad,” concludeerden we allebei, “maar absoluut de moeite waard hier een dagje te hebben rondgelopen!” Misschien is het anders op een zonnige doordeweekse dag. We zullen zien, want ik moet hier zeker nog terugkomen voor wat interviews… En volgende week vrijdag blijven Milo en ik een nachtje hangen om eens het nachtleven aldaar te verkennen…

Een uitstapje naar de USA - 2007

2008-02-12T11:30:00.000-08:00

20 februari 2007

Kosovo kent een internationale politiemacht. Vanuit enkele tientallen landen zijn agenten gestuurd om hier samen te werken met de KPS (Kosovo Police Service). Het doel is het trainen van lokale politieagenten, samen op te treden tegen criminaliteit en een leidende rol te vervullen in het geheel. Kaitlin, een Amerikaanse vriendin hier die voor een NGO werkt komt uit de staat Nebraska en zij heeft enkele maanden geleden een Amerikaanse politieagent leren kennen die hier in Mitrovica als politieagent werkzaam is. Voor het VN hoofdkantoor (3 minuten lopen van ons appartement) hadden we afgesproken. Langzaam komt een grote witte SUV aangereden met op de zijkanten in grote zwarte letters UN geschilderd, zoals je ze hier in overvloed ziet. Hij stopte voor ons. Kaitlin liep erop af, opende de deur en vertelde de chauffeur dat we nog op iemand aan het wachten waren. Het silhouet van de man was in de donker vaag zichtbaar. Zijn gezicht lichtte af en toe op wanneer hij een hijs van zijn sigaret nam. De motor bleef draaien. 5 minuten later kwam Milo aangelopen. We gingen de auto in en het silhouet kreeg een gezicht en een stem. “Hi, I’m Mark!” klonk het o zo Amerikaanse accent vanachter het stuur terwijl we een slap handje ontvingen. “Hi, nice to meet you. I’m Jeppe,” antwoorde ik. We wachten nog op Henkjan, de motor bleef draaien, de verwarming aan en het raampje open om de as van de sigaret kwijt te kunnen. Nadat Henkjan was gearriveerd reden we weg. Richting een Amerikaanse Diner aan de rand van de stad. De auto werd tussen andere witte SUV’s en laag wapperende Amerikaanse vlaggen geparkeerd. We liepen naar binnen, ik knipperde met mijn ogen en dacht even dat ik in een filmset beland was. De Amerikaanse vlag was overal, evenals nummerborden uit vrijwel elke staat. Posters van Marilyn Monre, Muhammed Ali en anderen versierden de muren. De bankjes waren precies zoals in de films. Her en daar zaten Amerikaanse politieagenten in hun Amerikaanse politieuniformen rustig hun maaltijd te nuttigen. Mark praatte met twee ervan, ik gaf ze een hand en stelde me voor. We werden naar een tafeltje gebracht en bestelden wat. Nadat wij (de drie Nederlanders) een paar biertje op hadden leek het gesprek een beetje op gang te komen. Mark bleek al enkele jaren in Kosovo gestationeerd te zijn na decennia als sherrif te hebben gewerkt in de staat Nebraska. Al zijn zoons zaten in het leger, eentje is helikopterpiloot in Black Hawks in Irak, een andere was gestationeerd in Qatar. De oplossing voor Irak? Lachend maakte hij met zijn duim een gebaar van opblazen die boel. “Haha, there is nothing more thans and there!” Als een boer met kiespijn lachten we mee. Er is een grote kans dat hij over een paar maanden zelf naar Irak vertrekt. “Are you not afraid?” vroeg ik hem. “I mean, it would be one of the only places in the world that I would never visit in these times!” “Haha, well, it is good money!” Ja, dezelfde reden als dat hij in Kosovo werkt is dezelfde reden waarvoor hij naar Irak zou gaan: het geld. Over zijn werk hier kon hij niet veel vertellen. Milo hoopte wat van hem te horen over de granaat aanslag van afgelopen augustus in cafe Dolce Vita voor zijn onderzoek. “The case is still in progress, can’t really tell you anything,” antwoorde hij afwijzend en schouder ophalend.

Hoewel het een man is met een voor mij complete verwerpelijke visie op de wereld en haar problemen heb ik toch wel enige sympathie voor deze oude man. Het verbaasde mezelf. Waar hij vandaan komt is dit nu eenmaal de heersende mening, hoe zwart wit ook. En laten we Nederland nu ook niet als een braaf voorbeeld land zien zonder smet. Ja, we hebben de gelukkigste kinderen van de wereld, en ja, Utrecht staat in de top tien van welvarendste regio’s van Europa. Ik bedoel, ik ben in zekere mate heus wel trots op mijn land, maar we zijn wel geworden wie we zijn door het uitmelken van volkeren en landen in andere delen van de wereld. Je weet wel, de Gouden Eeuw, die prachtige VOC mentaliteit voor onze minister-president zo mooi verhalen over kan vertellen. Toen wij waren wij een superpower, en nu zij.

Terug naar de diner waar we ons klaar maakten voor vertrek. We rekenden af en liepen naar de auto. VN voertuigen dienen vaak gecontroleerd te worden op aanwezige bommen. Bij het hoofdkantoor zie je vaak bij de poort de guard met een lange stok waaraan een spiegeltje zit onder de voertuigen kijken. Niet zozeer uit voorzorg, eerder uit noodzaak. Vorige week werden er nog drie VN voertuigen opgeblazen in Pristina. Geen gewonden, maar toch… Stan opende het portier. “No bomb check?” vroeg Kait lachend. “Ah well…,” was Marks’ antwoord.

STOP: Politie

2008-02-12T11:28:00.000-08:00

Ik ben staande gehouden. Om van ons appartement naar het beste lunch café te komen moet je een weg oversteken. 2 baans met in het midden een strook groen. Er rijdt op dit deel van de weg nauwelijks verkeer op enkele VN wagens, gecamoufleerde KFOR jeeps/hummers/trucks en een enkel pantservoertuig na. 50 meter voor de brug is namelijk het eerste checkpoint gevestigd, aan de Albanese zijde van de brug een tweede en aan de Servische zijde een derde. Nu kun je, om de weg over te steken, een stukje omlopen (minder dan 10 meter) om de overkant te bereiken. Maar ja, je kan ook gewoon het 20 cm hoge hekje overstappen, het 1 meter stookje ‘groen’ overlopen en het volgende stukje weg oversteken om de overkant te bereiken. Lui als ik ben kies ik wat dit betreft altijd de makkelijke weg. Terwijl ik dit doe komt er een welbekende witte SUV aangereden. Niet van de VN dit keer maar van de KPS (Kosovo Polica Service). Hij mindert vaart, het raampje gaat open en ik denk mijzelf:”Heb ik iets fout gedaan?” De man begint dwingend in het Albanees tegen me te praten. “English?” vraag ik. Hij gaat door. OK, geen Engels blijkbaar, dus ik begin lachend in het Nederlands tegen hem te zeggen wat een mooie dag het wel niet is, dat het zonnetje zo lekker schijnt en iedereen vrolijk is. Hij draait zich om naar de bijrijder. Zegt wat tegen hem en draait zich weer naar mij toe. Hij wijst naar het strookje ‘groen’ waar ik op sta en maakt een afkeurend gebaar. Vervolgens wijst hij naar het stukje asfalt enkele meters verder. Ah, ik begrijp het! Ik mag hier niet lopen! Ik wil hem lachend een hand geven en plechtig beloven dat ik het nooit meer zal doen. Maar voordat ik het weet gaat het raampje weer dicht en rijdt hij verder. Drukte om niets, net Nederland…